Logo poziome, pionowe, skrócone i znak: po co cztery wersje

Logo rzadko pojawia się w jednym miejscu, a każde z tych miejsc ma inny kształt, inny rozmiar i inne ograniczenia techniczne. Jeden plik z jedną wersją logo nie poradzi sobie ze wszystkimi. Zwykle wychodzi to w najmniej wygodnym momencie: wykonawca czeka na plik, a Ty masz do wysłania tylko ten jeden.

Dlatego logo to system kilku wersji, a nie pojedynczy obrazek. Poza samymi wersjami przechodzimy też przez kolory i formaty plików. Na koniec dostajesz trzy proste testy, którymi samodzielnie sprawdzisz logo w małym rozmiarze, i listę rzeczy do odebrania od projektanta.

Dlaczego jedno logo nie wystarcza

Weź kartkę i spisz miejsca, w których Twoja firma pokazuje logo. W większości firm lista wygląda podobnie:

• Szyld i oklejenie auta. Szeroki, niski format, oglądany z daleka, często w ruchu. Folię wycina ploter, więc wykonawca potrzebuje pliku wektorowego.
• Wizytówka i papier firmowy. Mało miejsca, druk w określonych kolorach, czasem na ciemnym lub fakturowanym papierze.
• Favicon. Ikona w karcie przeglądarki ma 16 lub 32 piksele. Napis w tym rozmiarze jest nieczytelny.
• Awatar w social media. Facebook i Instagram przycinają zdjęcie profilowe do koła. Pozioma wersja logo zmieści się tam tylko jako cienki pasek.
• Haft na odzieży. Nić nie odda cienkich linii, drobnych liter ani przejść tonalnych. Liczba kolorów też jest ograniczona.
• Stopka maila. Wiele programów pocztowych nie wyświetla plików SVG, a duże obrazki obciążają wiadomość. Potrzebny jest mały plik PNG.
• Pieczątka. Jeden kolor, kilka centymetrów szerokości i odbicie tuszem, które rozmywa detale.

Szyld potrzebuje szerokiej wersji, awatar kwadratowej, favicon samego znaku, a haft i pieczątka uproszczonej, jednobarwnej. Jeśli masz jeden plik, ktoś (drukarnia, informatyk, firma od oklejania) będzie go przerabiał po swojemu. Efekt pewnie znasz z cudzych aut i szyldów: logo rozciągnięte, przycięte albo z nieczytelnym napisem.

Cztery wersje logo i gdzie ich używać

Spokojnie, to wciąż jedno logo. Wersje różnią się układem, nie charakterem: kolory, kroje pisma i sam znak zostają te same. Zmienia się tylko kompozycja i liczba elementów.

Wersja pozioma

Znak stoi obok nazwy, wszystko w jednej linii. To zwykle wersja główna, bo większość nośników jest szersza niż wyższa. Sprawdza się w nagłówku strony internetowej, na szyldzie, na boku samochodu, w stopce maila i na papierze firmowym.

Wersja pionowa

Znak stoi nad nazwą. Układ jest bardziej zwarty i lepiej wypełnia formaty zbliżone do kwadratu albo wyższe niż szersze: okładkę katalogu, roll-up, plecy koszulki, opakowanie, kwadratowy post w social media.

Wersja skrócona

To logo bez elementów dodatkowych. Jeśli pełna wersja zawiera hasło, dopisek z branżą albo formę prawną, w skróconej je usuwasz. Czasem zostaje sam napis albo inicjały. Używasz jej tam, gdzie pełna wersja byłaby zbyt drobna: na długopisie, pieczątce, haftowanej piersi koszulki, w stopce dokumentu.

Znak (brandmark)

Sam element graficzny, bez nazwy. Działa wtedy, gdy miejsca jest najmniej albo gdy odbiorca zna już markę. To on trafia do favicony, na awatar, jako ikona aplikacji, znak wodny na zdjęciach czy naszywka na rękawie. Jeśli logo składa się tylko z napisu, rolę znaku przejmuje zwykle pierwsza litera nazwy albo monogram.

Wersje kolorystyczne

Do układu dochodzi kolor. Każda z czterech wersji powinna istnieć w kilku wariantach kolorystycznych, bo nie zawsze możesz drukować w pełnym kolorze i nie zawsze tło jest białe.

• Pełny kolor. Wersja podstawowa, na jasne tło. Tak logo wygląda na stronie, w prezentacji, na ulotce.
• Jednobarwna. Całe logo w jednym kolorze firmowym. Przydaje się przy druku jednokolorowym, grawerze, tłoczeniu i na gadżetach.
• Negatyw. Logo białe lub jasne, przeznaczone na ciemne tło: zdjęcie, ciemną stopkę strony, granatową koszulkę, czarny samochód.
• Czarno-biała. Logo w czerni na białym. Potrzebna do pieczątki, wydruku z biurowej drukarki, dokumentów kopiowanych na ksero i ogłoszeń prasowych.

Dobry test na etapie projektu: jeśli logo traci sens po zamianie na jeden kolor, za bardzo opiera się na kolorach i efektach. Gradienty, cienie i półprzezroczystości wyglądają dobrze na ekranie, ale przy haftowaniu, grawerowaniu czy wycinaniu z folii i tak trzeba je usunąć.

Minimalny rozmiar i pole ochronne

Minimalny rozmiar to najmniejsza szerokość, przy której logo pozostaje czytelne. Projektant określa ją osobno dla druku (w milimetrach) i dla ekranu (w pikselach), zwykle dla każdej wersji. Poniżej tej wartości przechodzisz na wersję skróconą albo na sam znak. Dzięki temu nikt nie wstawi pełnego logo z hasłem na długopis, gdzie hasło zamieni się w szarą kreskę.

Pole ochronne to wolna przestrzeń wokół logo, w którą nie może wejść tekst, zdjęcie ani krawędź nośnika. Zwykle opisuje się je modułem związanym z samym logo, na przykład wysokością jednej litery z nazwy. Takie określenie działa w każdej skali, na wizytówce i na banerze. Bez pola ochronnego logo ginie wśród innych elementów albo dotyka krawędzi i wygląda na przycięte.

Obie zasady powinny być opisane w prezentacji logo albo w księdze znaku. Ten dokument przekazujesz każdemu, kto przygotowuje dla Ciebie materiały, i nie tłumaczysz zasad od nowa przy każdym zleceniu.

Formaty plików: który do czego

Pliki wektorowe: SVG, PDF, EPS, AI

Wektor opisuje kształty matematycznie, więc możesz go powiększyć nawet do rozmiaru billboardu bez utraty jakości. To podstawa każdej przyszłej pracy nad marką.

• SVG: format dla stron internetowych. Lekki i ostry na każdym ekranie. WordPress domyślnie nie pozwala wgrywać plików SVG, więc tę możliwość włącza się osobno.
• PDF: najbezpieczniejszy plik dla drukarni. Otworzy go każdy, a zachowuje wektor.
• EPS: starszy format wektorowy. Wciąż prosi o niego część agencji reklamowych, hafciarni i producentów gadżetów.
• AI: plik źródłowy programu Adobe Illustrator. Przydaje się, gdy inny projektant będzie kiedyś rozwijał Twoją markę.

Pliki rastrowe: PNG i JPG

Raster to siatka pikseli. Ma stały rozmiar i po powiększeniu robi się rozmyty. Mimo to jest potrzebny, bo nie każde narzędzie przyjmie wektor.

• PNG z przezroczystością: logo bez tła, do położenia na zdjęciu, kolorowym tle lub w dokumencie tekstowym. Także do stopki maila, awatara i prezentacji.
• JPG: bez przezroczystości, zawsze z tłem. Używasz go tam, gdzie system przyjmuje tylko ten format, na przykład w niektórych formularzach i katalogach firm.

Pliki PNG dobrze mieć w kilku rozmiarach, żeby nie skalować ich samodzielnie.

RGB, CMYK i Pantone

Ten sam kolor zapisuje się różnie, zależnie od tego, gdzie ma się pojawić.

• RGB (oraz zapis HEX, np. #1A3C6E): dla ekranów. Strona, social media, prezentacja.
• CMYK: dla druku z czterech farb. Wizytówki, ulotki, katalogi.
• Pantone: gotowy kolor z wzornika, drukowany jedną farbą. Stosowany, gdy barwa musi być zawsze taka sama, np. na opakowaniach, gadżetach, przy sitodruku.

Plik RGB wysłany do drukarni często wychodzi w innym, zwykle bardziej zgaszonym odcieniu. Plik CMYK wstawiony na stronę może wyświetlać się z przekłamanymi kolorami. Dlatego pliki przygotowuje się osobno dla ekranu i dla druku, a numery kolorów zapisuje w jednym dokumencie. Przy szyldach i oklejaniu wykonawca może jeszcze poprosić o odpowiednik z wzornika folii lub palety RAL.

Jak sprawdzić, czy logo działa w małym rozmiarze

Nie musisz być grafikiem, żeby to ocenić. Wystarczą trzy testy przy akceptacji projektu.

1. Test favicony. Zmniejsz znak do 32, a potem do 16 pikseli. Możesz też wkleić go do dokumentu i ustawić szerokość na pół centymetra. Czy nadal wiesz, co to jest? Czy detale nie zlewają się w plamę?
2. Test z daleka. Wydrukuj wersję poziomą na kartce A4, powieś na ścianie i odejdź na kilka metrów. Mniej więcej tak wygląda szyld oglądany z ulicy albo auto mijane na światłach. Czy nazwa jest czytelna? Czy znak ma wyraźny kształt?
3. Test w jednym kolorze. Poproś o wersję czarną na białym i białą na czarnym. Jeśli logo przestaje być rozpoznawalne bez koloru, będzie problem z pieczątką, grawerem, haftem i każdym tanim drukiem.

Zobacz też znak w kole, tak jak przytnie go Facebook, oraz obok logo dwóch, trzech konkurentów. Jeśli w małym rozmiarze wygląda jak ich znak, lepiej wiedzieć o tym teraz niż po wydrukowaniu tysiąca ulotek.

Co powinieneś dostać od projektanta

Przy odbiorze projektu przejdź przez tę listę punkt po punkcie. Przyda się też wtedy, gdy logo masz od lat i nie wiesz, czego Ci brakuje.

• Cztery wersje układu: pozioma, pionowa, skrócona, znak.
• Każda wersja w wariantach: pełny kolor, jednobarwna, negatyw, czarno-biała.
• Pliki wektorowe: SVG, PDF, EPS (oraz AI, jeśli projekt powstawał w Illustratorze).
• Pliki PNG z przezroczystym tłem, w kilku rozmiarach.
• Pliki JPG na białym tle.
• Osobne pliki do druku (CMYK) i na ekran (RGB).
• Favicon i grafikę na awatar, gotowe do wgrania.
• Numery kolorów: HEX, RGB, CMYK i ewentualnie Pantone.
• Nazwy krojów pisma oraz informację, skąd je pobrać lub gdzie kupić licencję.
• Zasady użycia: minimalny rozmiar, pole ochronne, przykłady błędnego użycia.
• Pliki uporządkowane w folderach według wersji i przeznaczenia, z czytelnymi nazwami.

Jeśli potrzebujesz przeniesienia autorskich praw majątkowych do logo, poproś o umowę na piśmie. Ustal to przed rozpoczęciem pracy, a nie przy odbiorze plików.

W Lorenc Studio podstawa tej listy jest w cenie każdego projektu logo. Otrzymujesz logo w wersji poziomej, pionowej, skróconej i jako znak (brandmark), we wszystkich kolorach i formatach plików. Do tego dochodzi prezentacja logo, która pokazuje znak, typografię, kolory i przykładowe zastosowania. Jeśli potrzebujesz też zasad użycia i wzorów materiałów, na przykład wizytówek, papieru firmowego czy szablonów do social media, prezentację rozbudujemy do pełnej identyfikacji wizualnej.

Tak wyglądają wersje logo w naszych projektach: wersje poziome, pionowa i sam sygnet logo KenBIT Energy, sześć wersji logo firmy od izolacji Ecobauter i wersja z hasłem i wersje kolorystyczne logo restauracji Flario.

Od czego zacząć

Zanim zlecisz projekt, wróć do swojej listy miejsc z początku tekstu i uzupełnij ją: szyld, auto, odzież, strona, pieczątka, opakowanie. Taka lista mówi projektantowi więcej niż ogólne „ma być nowocześnie”. Dopisz do niej, które nośniki są najważniejsze i w jakiej technice powstaną (druk, haft, grawer, folia). Wszystko to zmieścisz w briefie, który wypełnisz na stronie kontaktowej.